Część III |
drukuj |
Janusz Dargacz
Historia sopockich domów kuracyjnych i dolnego odcinka
ulicy Bohaterów Monte Cassino (część III)
Po nadaniu Sopotowi praw miejskich w 1901 r. nowe władze przeprowadziły gruntowną modernizację kurortu. W ciągu zaledwie kilku lat wszystkie obiekty związane z obsługą kąpieliska zastąpiono nowymi, okazałymi i nowoczesnymi budynkami. We wrześniu 1909 r. rozebrany został gmach drugiego Domu Kuracyjnego, a na jego miejscu wzniesiono nowy, trzeci już sopocki Kurhaus, zaprojektowany przez profesora gdańskiej Wyższej Szkoły Technicznej Carla Webera. Jako współautorzy projektu wymieniani są również dwaj sopoccy architekci - Paul Puchmüller, budowniczy miejski, oraz Adolf Bielefeldt. Koszt budowy wyniósł 2 mln. marek.
Zadziwia wyjątkowe przy tak ogromnej inwestycji tempo prac budowlanych. Zgodnie z umową cały kompleks miał być wzniesiony w ciągu zaledwie ośmiu miesięcy, między 30 września 1909 r. a 15 czerwca 1910 r., tak aby budowa została zakończona przed rozpoczęciem nowego sezonu letniego. Warunek ten został dotrzymany co do dnia i uroczysty odbiór nowego gmachu nastąpił 16 czerwca 1910 r.
Trzeci Dom Kuracyjny składał się z imponującego zespołu budowli, z czterech stron okalających Skwer Kuracyjny. Gmach główny - monumentalna budowla o skomplikowanym układzie, składająca się z kilku brył nakrytych samodzielnymi dachami - mieścił w swoich wnętrzach najbardziej reprezentacyjne pomieszczenia. W części centralnej, na pierwszym piętrze, umieszczono wielką salę teatralną i koncertową o powierzchni 540 m2, zwaną później Salą Czerwoną. Od wschodu przylegała do niej owalne pomieszczenie pełniące funkcję jadalni i winiarni (ta część dawnego Domu Kuracyjnego zachowała się do dziś), zaś od południa Sala Błękitna, która jako jedyna otrzymała sklepienia wsparte na dwóch kamiennych filarach. Od północy do Sali Czerwonej przylegały wydłużone pomieszczenia mieszczące kuluary i szatnie dla publiczności teatralnej, dalej znajdowała się główna kuchnia oraz inne pomieszczenia gospodarcze. Reprezentacyjne pomieszczenia pierwszego piętra otrzymały niezwykle bogaty i starannie opracowany wystrój.
Na parterze Domu Kuracyjnego umieszczono - poza licznymi
pomieszczeniami gospodarczymi - m.in. szatnię, czytelnię i pokój
bilardowy, a także dostępne od strony ulicy restaurację, kawiarnię
i cukiernię. W niższej, północnej części Kurhausu
znajdowała się m.in. kasa uzdrowiskowa, biuro i mieszkanie służbowe
dyrektora, a nawet powozownia i stajnia dla koni. Wschodnia część
gmachu głównego - od strony Skweru Kuracyjnego - w całości
przeznaczona była na cele restauracyjne. Na wysokości pierwszego
piętra znajdowały się obszerne sale restauracyjne, poniżej zaś
odkryte dwupoziomowe tarasy. Z jednych i drugich roztaczał się
wspaniały widok na morze i molo. Przy stolikach restauracyjnych
mogło zasiąść jednocześnie dwa tysiące osób.
Skwer Kuracyjny zamykał od północy budynek hotelu dysponującego
pięćdziesięcioma pokojami, mogącymi przyjąć jednorazowo
osiemdziesięciu gości. Hotel ten był początkowo nazywany Domem
Gościnnym (niem. Logierhaus), w okresie międzywojennym
otrzymał nazwę Kurhaus-Hotel. Z głównym korpusem Domu
Kuracyjnego połączony był piętrową galerią. Standard hotelu nie był
zbyt wysoki, większość pokoi pozbawiona była własnych łazienek. Na
pierwszym piętrze umieszczono trzy duże jadalnie.
W południowej części Skweru Kuracyjnego usytuowana została
muszla koncertowa, która miała się okazać najbardziej nietrwałym
elementem całego założenia. Już w 1913 r. wybudowany został drugi
tego typu obiekt, umieszczony tym razem w północno-wschodnim
narożniku Skweru Kuracyjnego. Jednak po 1928 r., w związku z budową
nowych galerii spacerowych od strony morza, również ta muszla
została rozebrana. W 1930 r. w północno-zachodnim narożniku Skweru
Kuracyjnego wybudowano kolejną, trzecią już muszlę koncertową. Ten
ostatni obiekt szczęśliwie zachował się do dziś.
